Klaps

[Moja matka] Zbliżała sie do sześćdziesiątki, gdy niespodziewanie powiedziała: “Wiesz, byłeś tak nieznośnym dzieckiem, że pewnego razu dałam ci klapsa w pupę”. […] Na klapsa zresztą zasłużyłem, bo darłem się wniebogłosy. Nie tak dawno zdumiałem się sceną, jaką podpatrzyłem, siedząc na Plantach: jakaś matka strofowała dziecko, skarżąc się, że nie może z nikim porozmawiać, bo dzieciak co chwilę czegoś się od niej domaga. Westchnąłem i pomyślałem o mojej matce. Wprawdzie dała mi raz klapsa, lecz nie pamiętam, abym kiedykolwiek w dzieciństwie, a i później, nie był przez nią traktowany jak najmilszy skarb na świecie, gość najszczerzej oczekiwany.

1 thought on “Klaps

  1. *szczęście*

    To się nazywa mieć w życiu szczęście. Później sobie można być pogodnym, mądrym, etc…..

Comments are closed.