Dawniej najczęściej odwoływano się do sumienia, albo ktoś odwoływał przyjazd z ważnych powodów rodzinnych.

W końcu doznałem olśnienia, że Ci którzy domagają się odwołania kogokolwiek, to najczęściej osoby w gruncie rzeczy bezkarne. Bo któż może wzywać do odwołania Przewodniczącego lub Prezesa bez przynależności do takiej czy innej organizacji lub układu… Natomiast do odwołania Prezydenta, Premiera i Prezydenta Miasta może wzywać każdy obywatel – dar demokracji.

Bezkarność odbiera rozum… można to już zaobserwować u dzieci. A to co się dzieje obecnie to strapione realia w Polsce.

Dzisiaj przeczytałem w eKAI między innymi: “Papież Benedykt XVI rozszerzył 10 maja na cały Kościół kult liturgiczny św. Hildegardy z Bingen, którą uważa za jedną ze swoich mistrzyń duchowych.” patrz eKAI

Szoł to kategoria programów telewizyjnych, która najczęściej uwagę skupiają przed i po emisji, a praktycznie nigdy w trakcie jej trwania.

Matoł – tak się czuję, gdy próbuję odnaleźć znaczenie i kontekst słów w gąszczu nowomowy marketingowo-medialnej.

I tak sobie przypomniałem “sprawę Piotrusia” opisywaną przez media niecały rok temu, w tym przez pismo, w którym pracuje obecnie oburzony dziennikarz.

A za oknem piękna wiosna, uśmiechnięci ludzie mimo trudów dnia codziennego. Nie zwracać uwagi na to co służy tylko przyciągnięciu uwagi – czy to w mediach, czy też w manifestacjach – a nie ubogacaniu świata.

PS
Widziałem parę dni temu zdjęcie z marszu w obronie czegoś lub przeciw czemuś, transparenty, pogrupowanie tłumu jak z okresu marszów pierwszomajowych. Ludzie zmieniają poglądy i partie, ale zamiłowanie do pochodów nie przemija… choć tutaj jest PRL żywy.

Gdyby nasze zaangażowanie w modlitwę i uczynki miłosierdzia, dorównało zaangażowaniu w tropienie masonów, zaangażowaniu w rzekomą walkę z aborcją i pornografią, to szatan nie miałby szans na buszowanie w Kościele.

Gdyby tak zacząć dzień od modlitwy, przejść dzień z uśmiechem i uczynkami miłosierdzia, a na koniec zakończyć go modlitwą, to na szukanie szatana zabrakłoby czasu… szatan sam by uciekł z wściekłości i nudów.

Za to obecnie można odnieść wrażenie, że winni są tylko bliżej nieokreśleni oni… a my jesteśmy chodzącymi ideałami, bo jesteśmy w Kościele.

Niestety brakuje w tego typu artykułach, spojrzenia z drugiej strony. Niby kartą jest drożej bo prowizje itp. Ale przecież za konwojowanie gotówki, za jej zliczanie też trzeba płacić. Co więcej ileż trudności powoduje w sklepie klient pojawiający się z banknotem z bankomatu… Coraz częściej obsługa klienta z banknotem 50 lub 100zł trwa dłużej, niż pełna operacja kartowa z podpisem. Dlaczego? Bo drobne na wydawanie reszty kończą się bardzo szybko, a potem kasjerce pozostaje poszukiwanie drobnych na zapleczu lub w pobliskim sklepie.

Dochodzi jeszcze konieczność zabezpieczenia kasy, w której jest gotówka wobec wydruków z terminala. Tak więc trudno mi jednoznacznie odpowiedzieć, że kartą zawsze znaczy drożej. Być może czasami znaczy więcej zakupów, skoro bez gotówki w kieszeni, ktoś może wejść do sklepu, zamiast zniechęcony szukać bankomatu…

Dzisiaj przeczytałem w relacji eKAI z pierwszego spotkania bp Jana z dziennikarzami: “Trzeba księży mobilizować, aby przekazywali naukę Ewangelii, a nie opinie i komentarze”… “Zadaniem Kościoła nie jest polityka lecz dotarcie do człowieka by zrozumiał kim jest i jaka jest miara człowieczeństwa.” patrz eKAI

Obecnie na jaki polski portal newsowy nie wejdę, to mam trudność ze znalezieniem czegokolwiek ubranego… najtrudniej znaleźć artykuł ubrany w myśli!

To ja się pytam, a czy wśród tych polityków nie ma lekarzy i osób związanych ze środowiskiem aptekarskim? No cóż, najpewniej zgodnie z czystą statystyką są…

Smuci mnie czas gdy każdy walczy o swoje, w ogóle nie przejmując się losem innych. Patrząc na liczbę powstałych aptek w ostatnich kilku latach, trudno oprzeć się wrażeniu, że komuś może się skończyć samo-napędzający biznes.

PS
Masz pretensje do polityków, to po prostu sam zostań politykiem i bądź: lepszy, mądrzejszy i bardziej otwarty na dobro wspólne!!!

«Podwoje wiary» (por. Dz 14, 27) są dla nas zawsze otwarte. Wiodą one do życia w komunii z Bogiem i pozwalają wejść do Jego Kościoła. Próg ten można przekroczyć, kiedy głoszone jest Słowo Boże, a serce poddaje się kształtowaniu przez łaskę, która przemienia. Przekroczenie tych podwoi oznacza wyruszenie w drogę, która trwa całe życie. Zaczyna ją chrzest (por. Rz 6, 4), dzięki któremu możemy wzywać Boga jako Ojca, a kończy przejście przez śmierć do życia wiecznego, będącego owocem zmartwychwstania Pana Jezusa, który poprzez dar Ducha Świętego zechciał włączyć w swą chwałę tych, którzy w Niego wierzą (por. J 17, 22). Wyznawanie wiary w Trójcę Świętą — Ojca, Syna i Ducha Świętego — oznacza wiarę w jednego Boga, który jest miłością (por. 1 J 4, 8): Ojca, który w pełni czasów posłał swego Syna dla naszego zbawienia; Jezusa Chrystusa, który w tajemnicy swej śmierci i zmartwychwstania odkupił świat; Ducha Świętego, który prowadzi Kościół przez wieki w oczekiwaniu na chwalebny powrót Pana. [...]
Zdarza się obecnie dość często, że chrześcijanie bardziej troszczą się o konsekwencje społeczne, kulturowe i polityczne swego zaangażowania, myśląc, że wiara wciąż jest oczywistą przesłanką życia wspólnego. W rzeczywistości, założenie to nie tylko przestało być oczywiste, ale często bywa wręcz negowane. Podczas gdy w przeszłości możliwe było uznanie, że istnieje jednorodna tkanka kulturowa, powszechnie akceptowana w swym odniesieniu do treści wiary i inspirowanych nią wartości, to obecnie wydaje się, że w znacznej części społeczeństwa już tak nie jest, z powodu głębokiego kryzysu wiary, który dotknął wielu ludzi. (Benedykt XVI- List Apostolski “Porta fidei”)

Wskazania duszpasterskie na Rok Wiary można przeczytać w nocie Kongregacji Nauki Wiary (Nota Kongregacji Nauki Wiary na Rok Wiary, Watykan 7 stycznia 2012 r.)