Człowiek został obdarowany “albowiem w nadziei jesteśmy już Zbawieni”, i każdy nowy dzień o tym nam przypomina.

Dar jest wtedy darem, gdy człowiek się na niego otwiera i przyjmuje, dla mnie jest to jednoznaczne.

Boję się jednak sytuacji, gdy człowiekowi zdaje się, że może coś dodać do Zbawienia. Człowiek sam z siebie nie może nawet powiedzieć “Pokładam w Panu całą nadzieję!”, Te słowa najpierw Duch Święty zwany Pocieszycielem, pobudza w nas.

Nie mogę nic dodać do Pełnego Zbawienia jakie dokonało się za sprawą Jezusa Chrystusa, co najwyzej mogę się otworzyć na ten dar Zbawienia, na dar nadziei.

Najpierw trzeba mieć nadzieję na nadzieję…
Tak jak “nie samym chlebem żyje człowiek”, tak też nie można żyć tylko nadzieją.
Trzeba COŚ robić, aby nadzieja miała możliwość urzeczywistnienia się…

POKŁADAM W PANU CAŁĄ NADZIEJĘ!!!

Napisałem “każdy dzień” jako nowy dzień. Podobnie jak w piosence “każdy wschód słońca Ciebie zapowiada”, a nie “każdy nowy wschód słońca”.

Ale rzeczywiście, mogło to być mylące, i sprawiać wrażenie czegoś dokonanego, zamiast patrzenia z nadzieją na to co każdy dzień może przynieść. Dodam erratę do wpisu 🙂

nadzieja, której spełnienie się ogląda -nie jest juz nadzieją …